ANKARA‘NIN IŞIĞINA BAK

“kirpi dikenleri”

Büyük şehirde yaşamak veya kısa bir zaman bulunmak birbirinden farklı olgulardır. Yaşadığımız yerde daha rahat oluruz, şartlarına alışkın olduğumuzdan daha az şey bizi rahatsız eder. Yorgunluğumuz daha az olur, telaşlanmayız ve kendimizi kolay ayarlar, zamanımızı iyi kullanırız.

Yabancısı olduğumuz bir ortamda birçok şey ilgimizi çeker. Bu da bizi fazladan yorar. Herkesin bizi fark ettiğini düşünürüz.

Benim için Ankara’nın hiç değişmediğini düşündüğüm ilgimi çeken, cevabını bulamadığım bir şeyleri hep olmuştur.

Kışın Ankara’ya gitmek istemem. Karlı bir gün ise, yüz metrelik bir yürüyüşte bir-iki kez düşerim. Benden başka düşen olmadığından bunun beni ele verdiğini düşünür, kendime kızarım. Gideceğim yeri, genellikle bir memura sorarım. Yerlisine sormak istemem. Buranın yerlisi olan birinin tarifiyle şimdiye kadar hiçbir yere ulaşamadım. İkinci bir kişiye sormak zorunda kaldım. Yerlisi, bilmediği halde çoğunlukla “dosdoğru gideceksin” şeklinde gösterdiğinden hep yolun sonundan geri döndüm. Beş yüz metre uzakta çok bilinen bir yere bile ancak birkaç kişiye sorarak ulaşabildim.

Eşimle beraber Ankara’da bir ziyaretimizde bir yere, sanırım beş kişiye sorduktan sonra varabildik. Son olarak sorduğumuz delikanlıya eşim esprili bir şekilde gözdağı vererek “bana bak delikanlı bu yere senin tarifinle varamazsak, geri döner gırtlağını sıkarım” şeklinde şaka yollu tehdit ettiğinden iyi bir tarifle zorlanmadan gidebildik.

Son Ankara seyahatimde, güzel havanın cazibesi ve kaybolma endişesiyle kaldığım yerden çok uzaklaşmadan yürüyerek kısa bir gezintiye çıktım.

Bana biraz ilginç gelen, trafik ışıklarının bulunduğu bir üç yol kavşağına geldim. İki yol, yokuş bir yerde birleştiğinden kavşak noktasında araçların ve yayaların birbirini ve ışıkları görmesi zor oluyor. Yokuş çıkan araçlar yüklü ise kırmızı ışık yanıyorsa da durmuyor, yoluna devam ediyor. Ben yayalar için yeşil yandığında karşıya geçerken, yolun yarısında, gelen araçtan zorlukla kaçabildim. Aracın sürücüsüne yeşil ışığı işaret ederken, yayalara kırmızı ışığın yandığı taraftan yaşlı bir teyze üç adım atlayan sporcu çevikliğiyle, yaklaşan dolmuşa adeta vücut çalımı attı, karşıya geçti.

Üç-beş dakikalık gözlemim sonunda, trafik ışığına uymanın, burada yaşayanların kendi aralarında uyguladığı geçiş düzenine zıt düştüğü, dahası tehlikeli olduğu sonucuna vardım. Karşıya geçiş için yayaları izlemek en uygun yöntem göründü.

Ben uzaklaşırken yaya ve araç geçişleri sorunsuz devam ediyordu. Şaşkın davranışım, benim buranın yabancısı olduğumu bir kez daha göstermişti.

Ankara’nın ışıkları;

Bu arada bazı meslektaşlarla görüşme, konuşma, tanışma fırsatımız da oldu. Tabi ki iyi oldu. Uzun zamandır görüşemediğimiz ve gıyaben tanıştığımız meslektaşlarla yüz yüze görüşme imkânımız oldu.

Özet olarak;

Camiamızı örten ölü toprağının atılması için; bölük-pörçük görünen meslektaşlarımızın birbiriyle diyalog kurması, el ele vererek, güç birliği oluşturmasının önemli olduğunu bir daha hatırladım.

Birçoğumuzu çepeçevre kuşatmış, bu soğuk zırhtan kurtulmadan, güç birliği oluşturmak bir hayal olarak kalır. Birbirimize yakınlaşmaya engel olan, sanal “kirpi dikenlerimiz” de öncelikle fark edilmeli…

İlk görev yaptığım birliğin bahçesi içinde yola bakar şekilde yerleştirilmiş;

“Birlik ve beraberlik ruhu, ilâhi kaderden başka her şeyi yener.” yazılı bir pano vardı. Pano, köşe dönüşüne baktığından geceleri araç ışıklarıyla hemen dikkati çekiyordu. Bir alışkanlık gibi her geçişte bu yazıyı okuyordum. Sanırım beni adeta hipnotize etmişti. Aradan kırk yıla yakın bir zaman geçmesine rağmen bu yazının anlamını unutmadım. Beni halen etkilediğini, önemsediğimi biliyorum.

>>> Ankara’nın ışıkları, “panodaki yazının anlamını” vermiyor.

>>> Önce “kirpi dikenleri” kırılmalı,

>>> Sonra...

Selamlarımla / M.S / Şubat’10